NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
...jeden-dziewięć-jeden-sześć.
Zbliżamy się do jednostki „Śmiałek”. Numer identyfikacyjny: 6121916.
No dobra, pobudka.
Zapiąć pasy.
Dotarliśmy.
Bez urazy, ale miło będzie usłyszeć głosy innych ludzi.
Chcę zjeść lody. Dużo lodów.
Albo jakieś jedzenie, którego nie można wyhodować lub odwodnić.
A ty, Will? Cieszysz się, że wrócisz do szkoły?
Pewnie.
Słucham?
Kim jesteś i co zrobiłeś z moim bratem?
Spójrzcie na to.
Cieszę się waszym szczęściem.
Śmiałek, tu Jowisz 2. Odbiór.
Może burza uszkodziła radio.
To nic. Musieli nas zauważyć.
Nie rozumiem. Co Śmiałek tutaj robi?
Pewnie wpadł w szczelinę, tak jak my.
Oni mieli zasilanie. Powinni być w drodze na Alfa Centauri.
Szukali nas przez ten cały czas?
Trzeba będzie im podziękować.
Uruchamiam sekwencję dokowania.
Za trzy, dwa...
jeden.
Proszę, proszę.
Cieszysz się, że znów zobaczysz pewnego 16-latka?
Jeśli mówisz o Vijayu, to nie.
- Rzucił mnie, nie pamiętasz? - Ty go też.
No tak. Było sporo rzucania.
Oby nie chodziło o to, o czym myślę.
- Zaczekajcie! Ja też idę. - Nie!
Musisz leżeć, póki całkiem nie wydobrzejesz.
Nie mogę rozprostować nóg?
- Gdy będziesz mógł chodzić. - Przecież mogę...
- W porządku? - Jednak zostanę.
Dobry pomysł. Ktoś powinien mieć oko na Smith.
Ale pod jednym warunkiem.
Jeśli traficie na kontrolę graniczną, nie mówcie im o Debbie.
Znalazłem ją, więc jest moja.
Za szybko się ucieszyliśmy. Co mam ci powiedzieć?
Więc to już koniec podróży?
Te siedem miesięcy pewnie nie wliczy się do wyroku.
Ależ skąd.
Czy to konieczne?
Powiem dowództwu, że tu jesteś.
Nie mam prawa o nic prosić,
ale gdy będziesz zdawać raport,
weź pod uwagę to, że wam pomogłam.
Twoje dobre uczynki nijak nie rekompensują złych.
Daj spokój, Maureen.
W każdym jest trochę dobra i zła.
Nikt nie jest idealny.
Nawet ty.
Co chcesz powiedzieć?
Jesteś typem kobiety,
która zrobi wszystko, by ochronić tych, których kocha.
Jedyna różnica między nami jest taka,
że ja kocham tylko siebie.
Gdybyś kochała siebie, nie udawałabyś kogoś innego.
Powodzenia, dr Smith.
Jessico Harris.
Czy kim tam jesteś.
Poproszę martini z dwoma oliwkami.
Co robisz, June?
- Bawię się. - Mama zabroniła nam tu wchodzić.
Możemy je wziąć?
Mama nie musi wiedzieć.
Dziewczynki?
Co tu się...?
Ani kroku dalej, June.
Spójrz na nią.
Spójrz na nią!
Spójrz na ból, który wywołałaś.
Odkażanie w toku.
Chodźmy na wirtualny tor.
Mam już dość biegania na bieżni.
- No może. - Zakończenie odkażania za pięć...
Dobrze będzie znów wszystkich zobaczyć. Hirokiego, Naoko... Nawet Victora.
Dostęp przyznany.
Niezbyt gorące powitanie.
Ostatni w stołówce robi pranie!
Czekaj! Nie dotknę twoich gaci!
- Iść za nimi? - Nie.
Dawno się tak nie cieszyły.
Zaraz je dogonimy.
Don?
Co?
Zdaje się, że ewakuowali pokład B w celu naprawy.
Pewnie przenieśli kolonistów.
- Idziemy ich szukać. - Jasne.
Zwolnij. Jesz zbyt szybko.
Powinnaś być w kajdankach.
Co robisz?
Nie grzeb w moich rzeczach.
No i proszę.
Doktor Zachary Smith.
Mogłeś powiedzieć, że to masz.
Po co, skoro wiedziałaś?
Jesteśmy partnerami.
Nieprawda.
Po prostu mamy obustronną umowę, by nie wchodzić sobie w drogę.
Czy przetrzymywanie obciążających dowodów nie jest wchodzeniem mi w drogę?
Zarabiam na życie, niszcząc ludzi, Don.
I świetnie mi to wychodzi.
Rozumiemy się?
Dobrze.
Jeśli ktoś o mnie spyta, siedzę i czytam książkę.
Myślisz, że to się uda?
Ktoś może znać prawdziwego Smitha.
Wiedza to nie powód do zmartwień.
Liczą się dowody.
Szybko! Obiad czeka!
Zaraz, co?
Mamo! Tato!
Co się stało?
Wracajcie na Jowisza.
- Ale... - Bez dyskusji.
To mi nie wygląda na relokację.
Mówi Maureen Robinson. Odbiór.
Hiroki, tu Maureen. Słyszysz mnie?
We wschodniej części jest portal.
Mogę sprawdzić bazę danych.
I co to da?
Będą tam nagrania transmisji, zapisy awarii systemu, rozkazy ewakuacji...
To nam pomoże dowiedzieć się, co tu zaszło.
Nie działa.
Może się spalił.
Zaraz, mam coś.
Przerwać misję!
Odpowiedzcie jak najszybciej!
To jest to.
Ostatnie nagranie statku.
Jaka data?
Siedem miesięcy temu.
Dzień naszego zniknięcia.
Jessica Harris, zatrzymana.
Odmowa dostępu.
Witaj, Jessico Harris.
Myślałam, że rzuciłaś.
Bo rzuciłam.
Ale z mamą wciąż jest kiepsko.
Nie pożyczę ci więcej pieniędzy.
Pewnie, że nie.
Ale nie zapłaciłam...
kilku rat tego kredytu, który poręczyłaś...
- Ilu? - Kilku. Chyba...
sześciu?
Sześciu? Poręczyłam za ciebie własnym nazwiskiem!
Jeśli go nie spłacisz, zniszczysz mi zdolność kredytową.
Mama się tym zajęła.
Chciałam dać ci znać, gdyby bank wysłał ci wiadomość.
Co zrobisz,
gdy mama nie będzie już mogła ci pomóc?
Będę musiała sama dać sobie radę.
Procedura przeciwpożarowa na pokładzie B. Drzwi zamykają się.
Wykryto ogień. Otwieram drzwi.
Procedura przeciwpożarowa...
- Jaki to pokład? - Pokład B.
- Judy! - Penny! Will!
Nic wam nie jest?
- Wróciliście na Jowisza? - Jeszcze nie.
- Przegrody się zamknęły. - Tu też.
- Jest pożar? - Pewnie już ugaszony.
Zabezpieczenia zadziałały.
- Są ranni? - Nie, ale się rozdzieliliśmy.
Will i Penny są razem.
Trzeba będzie znaleźć inną drogą do statku.
Wykorzystajcie mapy, by obejść przegrody.
Przejdźcie na inny pokład.
W porządku.
I dajcie znać, jeśli zobaczycie coś dziwnego.
Witamy na Stacji Ochrony Numer Jeden.
Doktor Zoe.
Pediatra? Nie, dzięki.
Wolę terapeutkę.
SALA BOHATERÓW CZEŚĆ ICH PAMIĘCI
Cześć.
Jak masz na imię?
Samantha.
Cześć, Samantha.
Miło cię poznać. Ja jestem Judy.
Przyszłaś mnie stąd zabrać?
Jesteś sama?
Gdzie są wszyscy?
Odeszli.
Ewakuowali się?
Wiesz czemu?
Możesz mi powiedzieć.
Przez potwora.
Nie patrz tak na mnie.
Musiałem wypuścić tę wariatkę.
Widzisz? Już wróciła.
Nic się nie stało.
Po co była ta histeria?
Smith! Halo?
Smith!
Zostań tu.
Halo!
Nie!
Mamo? Tato?
Znalazłam dziewczynkę.
- Wie, gdzie jest reszta? - Nie. Jest sama.
Mówi, że na statku coś jest.
Robinsonowie, znalazłem coś w pudełku pod pokładem.
Nie wiem, co to.
Spokojnie, Don. To część zepsutego robota.
Mogłem ci powiedzieć.
Tak myślisz?
- Paskudztwo strasznie się wije. - Zaraz, Don!
Mówisz, że te kable się ruszają?
- Tak. - Jakby po coś sięgały?
Nie wiem. Skupiłem się na metalowej łapie.
Mamo!
To samo stało się na drzewie.
Gdy poznałem robota.
Próbuje złożyć się w całość.
Ale jeśli ta ręka należy do DOR-a, to oznacza...
On tu jest.
Samantha!
Co teraz?
Musimy znaleźć jakieś bezpieczne miejsce, w którym możemy się spotkać.
I zbadać, co się tu dzieje.
Jesteśmy blisko stołówki. Spotkajmy się tam.
A ty, Judy?
Jesteście dość blisko?
Nie wiem.
Chodźmy tędy.
Jesteś pewna?
- Mała zna drogę. - Świetnie.
Bądźcie w kontakcie. Damy wam znać.
Jeszcze jedno! Don, idź do kokpitu.
Tak jest.
Jestem na miejscu.
Czy przez okno widać stołówkę?
Tak.
Will, Penny, pomachajcie Donowi z okna.
Widzę Jowisza.
Miej na nich oko, Don. I na wszystko inne.
Nie wracacie na statek?
Coś musiało aktywować przegrody.
Nie coś, a ktoś.
O czym ty mówisz?
Smith uciekła.
Co? Jak?
- Była przykuta do krzesła. - Nie wiem.
Była tam, a potem...
Musiała się wymknąć. Wybaczcie.
Co ona knuje?
Mamy większe zmartwienia.
Chodźmy.
Dobrze, że się tu schowaliśmy.
Wśród zgniłego jedzenia i potworów.
Penny.
Jeśli DOR tu jest...
- Jeśli on żyje, czy to znaczy... - Nie, Will.
Ale on i robot ostatnio walczyli i...
Mówiłeś, że czujesz więź z robotem.
Gdyby stało mu się coś złego, chyba byś to poczuł, prawda?
Oby szybko nas znaleźli.
Niektórzy zwą mnie kosmicznym kowbojem
- A inni gangsterem miłości... - Przestań.
Utknęło w głowie.
- Kiedyś to uwielbiałaś. - Bez przesady.
- Wiem, czemu to robisz. - To znaczy?
Chcesz odwrócić moją uwagę od zagrożenia.
- I to działa? - Ani trochę.
Jeszcze dwa szyby i będziemy w stołówce.
Świetnie. Chyba często tędy chodzisz?
Kiedyś chodziłam, ale...
Uważaj. Zaczepiłaś torbą o...
Nie!
Już dobrze.
Są dla mnie ważne.
I tyle.
To od twojej rodziny?
Od taty.
Pracował tutaj.
Była taka zasada, że po 10 wyprawach mógł zabrać nas ze sobą.
Mieliśmy zamieszkać na Alfa Centauri.
Razem.
To dobra zasada.
Próbowali go znaleźć po pierwszym ataku.
Ale zostałyśmy same z mamą.
A kiedy potwory wróciły...
Cóż...
Rozdzieliłyśmy się.
Nie wiem, gdzie ona jest.
Jeśli wszyscy zostali ewakuowani...
twoja mama pewnie cię teraz szuka.
Wrócimy do mojej rodziny, a potem znajdziemy twoją, dobrze?
Dobrze.
Powiedziałaś „kiedy potwory wróciły”.
Był więcej niż jeden?
W kranie nie ma wody.
Wiesz, co to znaczy?
Że system produkcji tlenu pochłania wszystkie zasoby.
Chodziło mi o to, że nie będzie napojów, ale to też prawda.
Co to było?
Mamo, coś do nas idzie. Powiedzcie, że to wy.
Jesteśmy pod wami.
Schowajcie się i wyciszcie krótkofalówkę!
Don, widzisz coś w pobliżu stołówki?
Nie. Z tej strony nic.
Wciąż to słyszę.
Musimy iść.
Mamo, tato.
Wszystko dobrze.
- Na pewno? - Tak.
- Nie uwierzycie, ale... - Tu jest koń.
- Powiedziałaś „koń”? - Tak.
Chyba szuka jedzenia.
Nie śmiejcie się z tego, co powiem,
ale w stołówce jest koń.
Co za wyczucie czasu.
Po co ten sarkazm?
Judy jest z wami? Miała być blisko.
- Nie. - Nie widzieliśmy jej.
Judy?
Judy!
- Słyszysz...? - Tato.
Czemu nie odpowiadasz?
Zobaczyłyśmy coś pod nami.
- To było w... - Który pokład?
- „B”. - Pokład B.
- W którą stronę szło? - Tak jak my. Do stołówki.
Otwieram kriokomorę nr 6.
Dr Zachary Smith.
Status pacjenta: oczekuje na leczenie.
Kim jesteś?
Nie wiesz?
Aktywowano sen kriogeniczny.
Jestem tobą.
Jestem z ciebie dumna.
Nieźle ci się powodzi, skoro cię na to stać.
Chyba wreszcie znalazłam swoje powołanie.
To jakaś posada w finansowości?
Wycena portfeli.
Głównie za granicą.
W korporacji.
Pójdę na dół, żeby sobie dolać.
Powiedz mi, siostrzyczko.
Słyszałaś kiedyś o...
Jeri Vick?
Chyba nie.
To bankierka inwestycyjna.
Zmarła...
dwa miesiące temu.
Ale z jakiegoś powodu
niektórzy jej klienci
wciąż wierzą, że prowadzą z nią interesy.
Znalazłam...
stosik takich wizytówek...
w twoim nowym aucie.
Jeśli kogoś stać na inwestycje, to może trochę stracić.
Udajesz kogoś innego, ale to nie znaczy,
że jesteś niewinna.
Tylko jeśli dasz się złapać.
Właśnie cię złapałam.
Dziewczynki! Chodźcie tutaj!
Cieszmy się widokami, póki Zofran działa.
- Powiem jej prawdę. - Przestań.
Ma dobry dzień.
Po co to niszczyć?
- Jak ty niszczysz ludzi? - Jakich ludzi?
Znasz ich?
Widziałaś ich twarze?
W tym rzecz.
Ja też nie.
John.
Co jest?
Spójrz na to.
Wszędzie ślady walki. Niezła jatka.
Trzymali go za tą ścianą.
Silnik obcych.
Dlatego Śmiałek wciąż tu jest.
DOR przybył tu, by dokończyć robotę.
Bez silnika Śmiałek jest tylko latającym parkingiem.
Musimy iść dalej.
Głupi koń tak mnie nastraszył.
Głupi? Myślałem, że lubisz konie.
Nie.
Śmierdzą i mają wielkie zęby.
I robią wielkie kupy. To nie dla mnie.
Ale u babci zawsze przesiadywałaś w stajni.
Jeśli nie lubisz koni, to dlaczego...
Bo mama tam była.
Kocha konie.
Tobie zawsze było łatwo, bo oboje lubicie naukę.
Ja też chciałam mieć z nią coś wspólnego.
- Co jest? - On się boi.
Czego?
Mogę o coś spytać?
Tak.
Jasne.
Tamto miejsce, Sala Bohaterów...
Myślisz, że ludzie, którzy tutaj zginęli...
mogą kiedyś na nią trafić?
Tak.
Tak mi się wydaje.
Wiesz...
Jest tam nazwisko mojego taty.
Naprawdę?
Nie znałam go. Zginął, zanim się urodziłam.
Mama mówiła, że zawsze ze mną będzie.
I że wiele rzeczy ma wpływ na to, kim się staniemy.
Zawsze będziesz częścią swojego taty, a on ciebie.
Ludzie tak mówią, żeby cię pocieszyć.
Może i tak.
Ale nikt cię nie nauczył, jak tu przetrwać.
A jednak ci się udało.
Więc skąd ci się to wzięło?
Może to on chroni cię przed potworem.
Udają kogoś innego, by zacząć od nowa.
June Harris.
Imponująca kariera. Kradzież z włamaniem. Paserstwo.
Kradzież tożsamości. Wyłudzenia.
To już wyższa liga.
Ale udało nam się zdobyć nagrania.
USUNIĘTO
- Kim ty jesteś? - Dogadajmy się.
Dziesięć sekund do zamknięcia śluzy.
- Otwórz te drzwi. - ...by anulować.
Anuluj proces. Nie chcesz tego.
Udajesz kogoś innego, ale to nie znaczy, że jesteś niewinna.
Kod czerwony!
USUNIĘTO
Wasi rodzice są prawie na miejscu.
Dzięki, Don.
- Widzisz Judy? - W tej chwili nie.
Co się dzieje? Światła zgasły.
System elektryczny na pokładzie B się zresetował.
Cholerna Smith!
Włączcie latarki, żebym wiedział, gdzie jesteście.
John, macie prostą drogę.
- Judy, jesteście w tunelu? - Tak.
W takim razie kto...
Może to Smith.
Znów to robi.
Coś tam się porusza.
- Dokąd idzie, Don? - Do stołówki.
Musimy go uspokoić.
- Jak? - Nie wiem.
To ty znasz się na koniach.
Idź.
Już dobrze.
Cześć.
Jesteś troszkę zdenerwowany.
- Już dobrze. - Dasz radę.
Spokojnie.
Już dobrze.
Zatrzymało się...
Idzie w inną stronę.
To nie Smith.
- To nie Smith! - DOR.
W nogi!
Will, schowajcie się!
Włączono zasilanie awaryjne.
- Czy to...? - Nie.
To DOR.
Ile ich tam jest?
Jest w stołówce.
Nie zdążymy!
Niektórzy zwą mnie kosmicznym kowbojem
A inni gangsterem miłości
Niektórzy mówią mi Maurice
Zostawił dzieciaki.
Wasz plan działa.
Nie przestawaj!
Niektórzy o mnie mówią, skarbie
Nie znam więcej słów.
To już bez znaczenia. W nogi!
Szybciej!
Dogania was. Pospieszcie się.
- Musisz nam pomóc, Don. - Ale jak?
Powiedz nam, dokąd biegniemy.
Jasne.
Wolałem to naprawiać.
Tutaj. Za mną.
Biegiem!
Zgubiłem was.
John? Maureen? Gdzie jesteście?
Co jest? Wszystko dobrze? Odbiór.
Don.
- Jest blisko? - Nie wiem. Nic nie widzę.
Mógłbyś odwrócić jego uwagę? Włączyć alarm czy coś.
Tak, ale to zajmie kilka minut.
Nie mamy kilku minut. On tu idzie.
Robię, co mogę.
Dobra robota, Don.
Teraz, John!
Nie lubiłaś, gdy śpiewałem?
Nigdy.
Nie mam pojęcia, co się właśnie stało.
Dzieciaki, możecie wyjść.
- Już do was idziemy. - Dobra.
Judy.
Co tu robisz?
Don chciał...
żebym sprawdziła, co z wami.
To twoja znajoma?
- Nie do końca. - Jesteśmy rodziną.
Wracajmy na Jowisza.
Nie zapomnij zdjęcia.
To musi być ważne zdjęcie.
Jestem na nim z tatą.
To ostatnie, jakie mam.
Nie chcesz tego.
Anuluj to.
Proszę! Anuluj to!
Moje kondolencje.
Chodźmy.
Mamo, tato!
Cześć.
Nic wam nie jest.
Byłaś tu ten cały czas?
Sami pakujecie się w kłopoty.
To takie śmieszne?
Ale wszystko dobrze?
Masz rękę do zwierząt.
Dzięki.
Will.
Samantha mówiła, że podczas drugiego ataku na Śmiałka
były dwa roboty, nie tylko DOR.
Wiem.
- Widzieliśmy... - Nie.
Ponoć przypominał człowieka.
Miał dwie nogi i ochraniał ludzi.
Twój robot tutaj był.
Co to znaczy?
To znaczy...
że gdzieś na tym statku...
jest wskazówka.
Musimy ją znaleźć.
Jaka wskazówka?
Co do tego, gdzie on jest.
Czemu wciąż coś się dzieje?
Patrzcie!
To Faranos.
- Kto tam? - Halo?
Spokojnie. Sytuacja opanowana.
Robinsonowie.
Miło was widzieć.
Ben Adler, ja tutaj dowodzę.
Uciekajcie stąd, póki możecie.
Uwięziliśmy to, co tu grasowało.
Uwięziliście? Ale jak?
Z pomocą radia.
I dzięki mnie.
Don West, główna postać tej operacji.
- Byłem oczami i uszami... - Głównie ustami.
- Jak nas znaleźliście? - Dostaliśmy sygnał dokowania.
Samantha?
Czy to ty?
Wszędzie cię szukaliśmy.
- Twoja mama się ucieszy. - Ona żyje?
Tak.
I bardzo za tobą tęskni.
Gdzie ona jest?
Po ataku schroniliśmy się na jednej z planet.
Tylko do czasu, aż Śmiałek znów będzie bezpieczny.
Skąd się wziął ten robot, który tu był?
Co się z nim stało?
Ty pewnie jesteś Will.
Wiele o tobie słyszeliśmy od ocalałych.
Chętnie posłucham opowieści z pierwszej ręki.
To pewnie chcielibyście wiedzieć, że w stołówce zrobiła się stajnia.
Możemy pogadać na osobności?
Nie nudziliście się tutaj.
Macie jakieś pytania?
- Nawet kilka. - Co tu w ogóle uwięziliśmy?
Nie uwięziliście, a zwróciliście.
Jak to?
Powiedzmy...
że nie tylko wasz syn zetknął się z obcą technologią.
To „Strach na Wróble”.
Prawdziwe strachy na wróble nie próbują zabić ptaków.
Więc to coś cały czas było na Śmiałku?
- Tak. - Ale po co?
Odpowiedź na to pytanie jest po drugiej stronie tej ściany.
Co wy na to?
Udacie się na drugą stronę lustra?
Napisy: Marta Racka